Badania biochemiczne
Podstawowym badaniem w chorobach wątroby jest określanie stężenia bilirubiny w surowicy oraz stopień jej przemian, który oceniamy przy pomocy odczynu Van den Ber-gha. Prawidłowe stężenie bilirubiny w surowicy nie przekracza 17 Mozol/1 (10 mg na litr, czyli l mg/o). Możemy określić też ilość bilirubiny wolnej (norma 0,20,7 mg) i glukuronianów bilirubiny (norma 0,10,4 mg/o). Bilirubina wolna daje pośredni odczyn Van den Bergha, bilirubina związana z kwasem glukuronowym daje bezpośredni odczyn Van den Bergha. Krew do badania stężenia bilirubiny powinna być pobrana na czczo. Próbka krwi powinna być przechowywana w ciemności i chłodzie. W ostrych chorobach, takich jak zapalenie wątroby, w odczynach polekowych i toksycznych zwiększa się zarówno ilość bilirubiny pośredniej, jak i bez-bezpośredniej. Stężenie bilirubiny pośredniej wzrasta w żółtaczce hemolitycznej, a bilirubiny bezpośredniej w żółtaczce mechanicznej. Barwniki żółci oznaczamy także w moczu. Bilirubina zostaje wydalona do dwunastnicy z żółcią. Tam pod wpływem bakterii przechodzi przemianę na urobilinbgen, który wchłania się do krwi i sterkobiliną, która zabarwia stolec na kolor brunatny.